belletje

Online informatiebijeenkomst met de oprichter van Conflictbemiddeling Nederland?

Meer informatie →

Project Uganda - huidige stand € 19.674

Vennoten doen 3 maanden vrijwilligerswerk

Wij vieren ons 25 jarig bestaan met dit Project, viert u mee?

Engels als basis voor de toekomst

Een lesmethode om de cirkel van armoede te doorbreken

Project

Joppe & Rosalie Van der Poel-Menke, vennoten van Conflictbemiddeling Nederland, gaan met hun dochters Lise (4 jaar) en Elze (1 jaar) voor een periode van 3 maanden Engelse les geven en de leraren trainen in deze lesmethode op de Kayenje Primary School in Oeganda.

Donaties

1997-2022 - Conflictbemiddeling Nederland

Conflictbemiddeling Nederland stelt € 10.000 ter beschikking om de reis, huisvesting en inzet van de vennoten beschikbaar te maken.

Dit is echter maar een begin omdat de school over geen enkel materiaal beschikt.
Zo heeft de school geen ondersteunend lesmateriaal, printer, computer, lamineer apparaat en veel meer wat nodig is om materiaal zelf bij te maken en de lesmethode te kunnen blijven toepassen.

Wilt u bijdragen? Uw donaties zijn welkom!

Er is een inzamelactie gestart om de eerste aanschaf te bekostigen via deze doneer-actie

Wilt u fiscaal aftrekbaar doneren? Dan is dit mogelijk door aan de ANBI stichting over te maken. Vermeld u bij de omschrijving Project Oeganda.
Graag ontvangen wij hiervan een bericht vooraf van u.

Alvast dank voor uw bijdragen!

ANBI Stichting

The Key of Education is een Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI)
Dit betekent dat uw giften fiscaal aftrekbaar zijn.
Meer informatie treft u op deze link van de belastingdienst

 

Wilt u bijdragen? Uw donaties zijn welkom!

Er is een inzamelactie gestart om de eerste aanschaf te bekostigen via deze doneer-actie

Wilt u fiscaal aftrekbaar doneren? Dan is dit mogelijk door aan de ANBI stichting over te maken. Vermeld u bij de omschrijving Project Oeganda.
Graag ontvangen wij hiervan een bericht vooraf van u.

Alvast dank voor uw bijdragen!

Engelse les

Rosalie & Joppe Van der Poel - Menke zullen de groepen 1 t/m 4 van de Kayenje primary school engelse les gaan geven. Dit vormt de basis voor verdere educatie en daarmee vergroot het de kansen op het vinden van een baan en daarmee het verkrijgen van inkomen. Hiermee kan de cirkel van armoede worden doorbroken.

Tevens wordt de lesmethode en het bijbehorende materiaal aan de leerkrachten overgedragen zodat zij dit in de toekomst kunnen voortzetten en delen op andere scholen in Oeganda.

 

Peer Mediation

In de hoogste groepen van de basisschool zullen een aantal scholieren worden getraind in peer-mediation, om ook onze kennis van conflictbemiddeling door te geven.
Op deze wijze kunnen deze leerlingen bemiddelen bij geschillen tussen hun klasgenoten en kunnen de leraren nieuwe leerlingen trainen als mediator als wij weer weg zijn. We zullen contact behouden om de kennis ook daar up to date te houden.

Informatie:
De Vreedzame school
Peer-mediation op Wikipedia

Bijdrage van ons

Conflictbemiddeling Nederland draagt
€ 10.000 bij om dit project mogelijk te maken.

Dit wordt o.a. besteed aan de reis- en verblijfkosten. Rosalie & Joppe nemen hun kinderen Lise (4jr) en Elze (1jr) ook mee. Lise zal daar 3 maanden naar de lokale school gaan. En de intentie is om er een zusterschool van te maken van de basisschool hier in Hoogersmilde. Zo leren de leerlingen van twee basisscholen dat er meer is in de wereld dan het dorpje waar zij wonen. 

Er is echter meer nodig. Daarom zal Conflictbemiddeling Nederland voor iedere nieuwe cursist die inschrijft voor een basis- of specialisatieopleiding een extra € 100,00 doneren voor het Project Oeganda. 

Updates



 

Gisteren hebben we afscheid genomen op de school. Van Wilson hadden we traditionele kleding gekregen dus netjes gekleed gingen we op pad. Voor Lise hadden we de dag ervoor een kapper laten komen want zij wilde graag kralen in haar haar voor haar aankomende verjaardag. Ze ziet er prachtig uit en met haar jurk aan was het plaatje compleet. Bij aankomst op school waren alle kinderen aan het spelen in de speeltuin, werd er gevoetbald en gebadmintond. Een feestelijke stemming en het was ook echt een feest. Wat zijn we deze middag verwend. We hebben ons geen moment ongemakkelijk gevoeld, de kinderen van verschillende klassen hebben gedanst, met dansen uit verschillende regio’s van Oeganda en het was prachtig, leuk en gezellig. Wilson en een aantal docenten hielden toespraken die vanuit het hart kwamen. Het heeft ons geraakt. Ook de donateurs zijn benoemd want ook naar jullie gaat veel dankbaarheid uit.
En natuurlijk werd er gegeten, want waar mensen bijeenkomen wordt er in Oeganda gegeten. Vooraf is gevraagd wat we wilden eten omdat ze graag wilden dat we het lekker vonden, hartstikke lief. Eten is dan voorafgaand aan het feestprogramma dus dat moet (blijkbaar) een beetje snel. Wij hadden geen idee…dus toen de borden gehaald werden keken twee Hollandse meisjes een beetje sneu dat hun eten er vandoor ging, “ik was nog niet klaar” zei Lise. “Thuis eten we wel weer”, zei ik.
En dat thuis hebben we nu verlaten. We zijn in Entebbe, gaan nog even rustig aan doen, ons laten testen voor de terugvlucht en ons klaarmaken voor de reis. Dit is dan ook gelijk ons afscheid van jullie want hiermee eindigt het avontuur en ons project Oeganda. Ik vond het leuk jullie mee te nemen op reis en hoop dat jullie een beetje beeld hebben gekregen van hoe wij het beleefd hebben en wat we hebben kunnen doen. Nogmaals dank voor alle bijdragen, het is fantastisch wat we met elkaar hebben kunnen doen. Warme groeten van ons.

      

Na een prachtige reis zijn we terug op ons honk. Ons huis is leeg, ik ben aan het pakken en aan het uitdelen wat we niet meenemen of waar iemand anders meer aan heeft. Het is klaar nu. De kinderen willen naar huis en wij ook. De ratten hebben goed huisgehouden toen we wegwaren, het stinkt en stikt van de mieren en volgens mij zijn er vlooien. 
De schoonmaakster die we hier betalen maakt alleen de grond schoon met een oude handdoek. Dat lapje ligt hier buiten en als ze begint gaat die in een emmer sop en daar dweilt ze dan de vloer mee, binnen en buiten. Daarna gaat ie terug op het stoepje bij de achterdeur. Overal is onkruid nu, het gras wordt niet meer gekort, de kinderen (niet die van ons gelukkig) hoesten en nu we echt naar huis willen moet ik er toch niet aan denken dat één van ons Corona krijgt. 
Wat heb ik zin in ons schone huis, onze schone bedden en badkamer en dan de Nederlandse directheid…wat een verademing. De boodschappen zijn besteld, wat een genot om straks weer lekker te kunnen koken. Wasmachine op volle toeren, heerlijk! Rustig eten, want geloof me zonder kinderstoel verbrand je misschien meer calorieën dan dat er bij je binnenkomt maar echt gezellig is het niet. En ook rustig te werken, want hoewel het goed gelukt is was ook dat best een uitdaging. 
Gisteren zijn we begin van de avond pas thuisgekomen, na een lange dag in en uit de auto want we hadden autopech. De auto startte niet toen we weg wilden rijden om 07.30 uur. Dit werd tegen tienen. Na een aantal uur rijden moest Lise plassen dus besloten we te stoppen. Onderweg konden we niet harder dan 80 rijden want dan begon de hele auto zo hard te trillen dat we bang waren dat de wielen er vanaf trilden. Gelukkig zijn we bij een Shell pomp gestopt want daarna konden we weer niet weg. Er is toen beter gekeken en na contact met de eigenaar van de auto hebben we besloten auto’s te ruilen. We hadden ook al twee weken geen slot meer op de auto dus nu hadden we het wel een beetje gehad. Zijn personeel kwam ons tegemoet rijden. Dat was een functionele wissel. We hebben nu een raam wat steeds open en dicht gaat maar daar redden we ons de laatste dagen wel mee. Je leert je wel aanpassen in Afrika 😉. 

  

Voordat onze vakantie is begonnen hebben we, zoals eerder gezegd, in het weekend het lokaal van de kleintjes een beetje opgeleukt. Al het speelgoed van Elze en Lise wat we hier gekocht hebben, is naar dit lokaal verhuist en hebben we aangevuld met leesboeken, kleurboeken, kleurtjes, puzzels, auto’s, popjes, klei, bellenblaas, magnetische tekenbordjes en nog wat andere leuke dingen. Voor vertrek rijden we nog even langs en ik zie een blije juf en blije kindjes. Ook laat ik een tiental hoepels achter bij Rachel om in de pauze uit te delen. Met een goed gevoel rijden we weg.

     

1 maart 2022
Ons eerste verblijf was een nachtje in de Ziwa Rhino Sanctuary. Een prachtig plekje waar we de neushoorns van dichtbij in de natuur hebben gezien. Lise begint het nu wat zwaar te krijgen, de neushoorns kunnen haar gestolen worden. “Ik heb geen zin meer om dieren te kijken!” Het wordt tijd dat ze weer naar school gaat denken we. Anders is de pubertijd wel erg vroeg begonnen, dus laten we maar van het eerste uitgaan.
Onze tweede stop in Murchinson National Park heeft een mooi zwembad en daar heeft ze het dan gelukkig wel weer erg naar haar zin. Het is nu overduidelijk dat het regenseizoen begint dus af en toe vallen er fikse buien maar het is warm dus zwemmen we lekker in de regen.
De olifanten en nijlpaarden liggen voor ons verblijf in het water en de waterbucks en bavianen springen voor onze neuzen uit de bosjes en in de bomen. Een prachtige plek.
De dag erna hebben we een boottocht naar de Murchison Falls. Toen we bijna bij de waterval waren hoorden we dat een guide van een andere boot in het water was gevallen en alle bootjes, waaronder die van ons, gingen op zoek. Vreselijk want bijna niemand kan hier zwemmen, het dragen van een reddingsvest wordt hier door de guides niet gedaan dus wij verwachten niet dat hij er levend uit gehaald wordt. Het was wel echt net gebeurd dus ik maakte me ook zorgen over een mogelijke aanblik voor de kinderen. Dat is ons bespaard gebleven maar met een huilende guide, het was zijn beste vriend, was de terugweg erg verdrietig en als kers op de taart kregen we een fikse regenbui op ons dak. Meerdere boten werden op pad gestuurd maar voor alsnog hebben ze hem niet gevonden. Voordat we weg gingen kregen we trouwens nog de opmerking dat we om 14.30 uur konden vertrekken in plaats van de afgesproken 14.00 uur, dan konden we lekker rustig aan doen. “Niet nodig, 14.00 uur is goed voor ons, daar hebben we op gerekend”, zei ik. Nee, doe maar lekker rustig aan want er is nog een andere familie die ook mee gaat en dat kindje moet nog even slapen. “Oh dus je vraagt aan ons of we wat later zouden willen vertrekken voor deze mensen?” ….. Het kostte wat tijd maar uiteindelijk begreep ze dat ons een verzoek deed en natuurlijk is dat voor ons geen probleem. Tsjonge, wat zijn cultuurverschillen soms ingewikkeld en wat zijn we in Nederland lekker direct.

4 maart 2022
Vandaag rijden we verder richting het noorden. Het landschap verandert en de dorpjes, die hier trading centers genoemd worden, veranderen in nerderzettingen van de traditionele ronde huisjes met rieten dak, banda’s genoemd. Het is hier duidelijk armer maar het doet lieflijker aan. Het is een beste rit naar Kidepo National Park, het mooiste park van Oeganda, dus we maken halverwege een tussenstop.

5 maart 2022
De volgende ochtend vertrekken we richting Kidepo waar we 5 nachtjes verblijven en daarna gaan we op de terugweg. We zullen dan nog een paar tussenstops aandoen en als het goed is een goede vriendin ontmoeten in Kampala voordat we weer ‘thuis’ arriveren. Op de school zijn ze inmiddels druk bezig met de voorbereidingen voor ons afscheid. Zo moest ik onder andere Rachel leren Joppe goed leren uit te spreken en aan Wilson doorgeven hoe je “thanks very much in Dutch” zegt. We denken er maar niet te veel aan 😉.
Het is een prachtige rit naar Kidepo National Park. Hier ervaren wij weer het Afrika gevoel. Ongerepte natuur, slechte wegen, waanzinnige uitzichten, de zoektocht naar benzine…redden we het wel of niet, ruimte en gevoel van vrijheid. Niet iedereen komt in het Noorden van Oeganda maar ik zou het zeker niet overslaan. Dit geeft ons echt een ander beeld en een ander gevoel. Plus dat dit niet voor niets het mooiste park van Oeganda is met dieren die nergens anders in Oeganda zijn zoals struisvogels en cheeta’s.
En wat een mooie plek, als we aankomen ben ik er een beetje stil van. Een zwembad met een waterplaats, buffels en olifanten, giraffes in de verte.
Buiten bij ons huisje is zelfs een bad waar de kinderen na het zwemmen lekker kunnen badderen. Hier vermaken we ons de aankomende dagen wel. Rust, lekker eten, zwemmen, ruimte en heel veel dieren. Zou zelfs Elze hier misschien lekker gaan slapen? Het is hier zeker 10 graden warmer dan bij ons ‘thuis’ dus we doen lekker rustig aan. Overmorgen maar eens op zoek naar wat dieren, voorlopig zien we er zo genoeg. We zitten nu aan tafel en gaan zo lunchen. Ik kijk naar olifanten en buffels die de schaduw hebben opgezocht. Er komt een antilope water drinken en de kinderen lezen boekjes uit de kast. Tot over een weekje!


Jaaa! De speeltoestellen zijn klaar voor de kinderen. Het cement is gehard dus vandaag hebben we ze even geprobeerd. Helaas zijn we er maandag niet om te zien hoe de leerlingen genieten maar dat houden jullie tegoed. Wij gaan er maandag namelijk weer even tussenuit om een ander stukje van het land te zien voordat we vertrekken.
Als we terugkomen van onze ‘vakantie’ nemen we afscheid op de school en gaan we naar Entebbe om een PCR test te doen en rustig richting huis te kunnen vertrekken. We kijken terug op een hele mooie tijd hier waar we, samen met jullie, veel voor de school hebben betekend. De afgelopen week hebben we de kinderen nog een filmpje laten zien over Nederland en liedjes met ze gezongen. Het was een leuke week! Als laatste ben ik dit weekend het lokaal van de allerkleinsten een beetje aan het inrichten met speelgoed van Lise en Elze wat we hier gekocht hebben. Ook het meegegeven speelgoed van een van de moeders bij Lise op school heeft hier een mooi plekje gekregen. Dankjewel Joyce! Morgen doen we een ritje naar Kampala om nog wat extra speelgoed en boekjes te kopen en dan is het goed.
We zijn super dankbaar voor alle mooie bijdragen want wat hebben we een hoop kunnen doen. En als we afscheid gaan nemen kunnen we jullie vast ook nogmaals laten zien hoe dankbaar ze op school zijn. Wij moet wel eerlijk bekennen dat we hier niet heel erg naar uitkijken… voor Sinterklaas spelen is leuk maar deze dankbaarheid, de duizendmaal dankjewel ‘Mister and Misses Joppe’, het is voor ons allemaal een beetje lastig om mee om te gaan 🙈.

 

Nathan is inmiddels weer vertrokken. Het was ontzettend leuk dat hij er was, voor ons om ervaringen uit te wisselen en voor de docenten want die hebben veel aan de dagen computerles gehad. Ook blijft hij beschikbaar voor vragen dus dat is super.
Vandaag is de tweede lichting sportspullen gearriveerd en nu is de collectie compleet. Ik had een flashback naar gymles, want alles kwam voorbij, discuswerpen, speerwerpen, kogelstoten etcetera maar dit keer ook een stopwatch, kleding voor de coaches, een trofee, medailles en nog veel meer. Er kan gesport worden op de Kayenje Primary School in Uganda!
Dan de speeltoestellen, die zouden zondag komen uit Kampala wat door het weer niet gelukt is want er moest nog geverfd worden. Toen zouden ze vanmorgen komen maar het werd vanmiddag half 5. Ze hebben er een hele dag overgedaan want ze werden aan de kant gezet. Een fuik, controle op wegenbelasting met een hele rij aan vrachtwagens. Dat duurde dus even. De mensen blijven nu slapen om de toestellen morgen te plaatsen en in de grond te verankeren. Dan moet het uitharden, dus hopelijk kunnen we vrijdag wat blije foto’s laten zien. Iedereen staat de springen om de toestellen uit te proberen. Het enthousiasme bij Wilson spat er trouwens ook vanaf. Het is ontroerend om te zien hoe hij geniet van al die blije gezichtjes. Op de foto’s een eerste impressie 😄.

  

Soms realiseer ik me ineens iets, wat ik blijkbaar geaccepteerd heb omdat het me niet meer opvalt. Zoals nu…ik kijk naar de tafel die ik al heb ingedekt voor het ontbijt van morgen. Op de tafel staat onder andere een grote afsluitbare bus met honing, chocoladepasta en de vitamine D druppeltjes van Elze. Ware trekpleisters voor mieren. Ja, ook de vitamine druppeltjes, gekocht voor de hoofdprijs want ik wilde persé zonder toevoegingen, kleurstoffen en suikers…nou daar ga je nu dan toch wel aan twijfelen… Achter de tafel staan op een stoel in de hoek 3 zwarte bakken met deksel want wat bleek: hoe goed dicht de zakjes ook zitten, met sluitstrip, met elastiek, zelfs nieuwe verpakkingen, deze mieren komen overal. Dus met een beetje creativiteit hebben we nu alles verstopt. Een beetje minder gekriebel lijkt me trouwens best wel weer plezierig want soms lijkt het wel alsof ze uit de lucht komen vallen. Nederland heeft echt wel een hoop pluspunten!

Nathan is begonnen met lesgeven aan de eerste groep docenten. En wij hebben de docenten van P3 en P4 part 2 van de methode geleerd. Daar kunnen ze nu mee verder. We hebben alle sportspullen uitgepakt wat een enorm succes was, chaos op school, iedereen in rep en roer. “We zijn de enige school hier in de regio met voetbalkleding en schoenen. We zijn zo blij!” En wat zien ze er mooi en trots uit. We vonden het wat weinig dus met de laatste donaties die deze maand nog binnen zijn gekomen en een laatste aanvulling van onze kant hebben we nog een lichting aangeschaft. Dan hebben ze echt mooi materiaal waar ze lange tijd mee vooruit kunnen.

Zondag komen de speeltoestellen. Die worden dan geleverd, gemonteerd en behandeld. Dat wordt wat aankomende maandag...wat een feest!

  

Tijd voor een update. We hebben afspraken gemaakt met Wilson voor het geven van computerles door Nathan, onze gast voor de aankomende periode. Hij komt donderdag deze kant op en blijft dan slapen in zijn tentje hier in de tuin. Onze huurbaas gaf aan dat hij ook in ons huis op de bovenste etage mag slapen, dat ze dat in orde kunnen maken maar dat het nog niet geschilderd is. Daar hebben we maar vriendelijk voor bedankt, want…(al doende leert men)…wij voelden de bui al hangen, voor je het weet hebben we weer een interieur gesponsord. Nee hoor, Nathan slaapt graag in de buitenlucht!

De docenten hebben zich inmiddels opgegeven en Nathan begint maandag de eerste groep docenten computerles te geven. Ze willen graag en zijn erg leergierig.

Ook vonden we het tijd voor een update van wat er met jullie bijdragen is gedaan. Wat we tot nu toe op de school hebben kunnen doen van de donaties:
- aanleg infrastructuur voor aansluiting electra
- aansluiting electra
- internet en WiFi
- laptop voor het hoofd van de school
- laptop voor de docenten
- grote printer met voorraad papier
- ordners gevuld met de lesmethode Engels
- aanvullend materiaal
- schoolmateriaal zoals kleurpotloden, krijtjes, lijm, scharen, puntenslijpers, plakband, markers etc.
- lamineermachine plus lamineervellen
- een soundbar
- een projector
- sportmateriaal: voetbalschoenen, hesjes, ballen, basketbal en volleybal spullen etc.

En ik heb vast nog wat overgeslagen. Op dit moment zijn we aan het onderzoeken of we wat speeltoestellen buiten kunnen maken van ons laatste budget. Wilson haalt morgen de sportspullen op uit Kampala en gaat daar informeren wat de materialen kosten. We denken aan wat schommels, balans spelletjes en glijbanen.

Nogmaals bedankt namens Wilson, de docenten en alle kinderen want ze zijn zo zo zo blij!

Hier gaan we richting het regenseizoen (maart) en dat is wel te merken. De dagen beginnen meestal zonnig maar in de middag regent het vaak en hard ook, de meiden vinden het niet vervelend…die vermaken zich wel… 😉

  

7 februari
Tijdens ons eerste verblijf leerden we een opa en oma kennen met hun dochter en kleindochter. Toen we vanmorgen vertrokken en ik vertelde waar we naar toe gingen liet hij mij weten de eigenaar te zijn van de Lodge en vroeg mij onze naam. Ook gaf hij zijn kaartje om bij aankomst te laten zien. Dat zit niet zo in onze aard dus, hoe vriendelijk ook, dat kaartje bleef in de auto. Desondanks deed iedereen wel overdreven zijn best om het ons naar het zin te maken en toen we naar onze cottage werden gebracht reden we door tot het laatste ‘huisje’…de presidential cottage. Zeg maar gerust huis, twee badkamers met bad en douche, 3 toiletten, twee slaapkamers, een grote woonkamer, een keuken, een mega balkon met prachtig uitzicht, chocolaatjes, fruit, airconditioning, je kunt het zo gek niet bedenken. We moesten maar even bellen als we weer teruggebracht wilden worden naar het restaurant of naar het zwembad. De eigenaar had dus een belletje gedaan en ons in de mooiste cottage gestopt. Wat een luxe en wat een contrast.
Eerst hebben we maar even verstoppertje gespeeld met de meiden, het duurde erg lang voordat ik door Elze verraden werd aan Lise. We worden heen en weer gereden in een golfkarretje, de kok komt aan tafel om te vragen of er speciale wensen zijn, we krijgen een flesje bubbels en worden helemaal in de watten gelegd. Lise begrijpt er niets van, maar went er wel erg snel aan. Elze roept de hele tijd “mama!” omdat ze mij steeds kwijt is en wij rennen steeds van badkamer naar badkamer om de kinderen te zoeken die alle potjes en flesjes overal opendraaien. Vooral Elze is heel goed in verdwijnen, stil zijn en stiekeme dingen doen. Dit huis is te groot voor ons…
Maar wat een zalige plek, vanaf het zwembad kijken we naar olifanten en buffels die aan de waterkant staan te drinken, er liggen nijlpaarden in het water, de ‘pumba’s’ lopen door de tuin en de mooiste vogels vliegen rond. Morgenochtend gaan we op Safari. Welterusten, vanavond geen schuimrubber met dun lakentje maar een heerlijk matras met lekker dekbed.

11 februari
Wat een land, Oeganda. Nu we even van onze postzegel af zijn geweest hebben we wat gezien van wat dit land te bieden heeft en het is echt prachtig. Een geweldig oerwoud, moerassen vol met papyrusriet, thee en koffie plantages, katoen en vanille tussen de bananenbomen, savanne, prachtige dieren en een heerlijk klimaat. Toch is het geen land waar we ons zien terugkeren. Dit komt het meest doordat we meer gezien worden als geld dan als mensen. Daarmee is er weinig verbinding onderling want iedereen wil iets van ons en als mens wil je toch graag als mens gezien worden.
Nu zijn we op de terugweg naar ‘huis’. De meiden hebben zin om weer met hun vriendjes te spelen. De auto is ook weer klaar voor de terugweg want we hadden twee lekke banden en een kapotte remleiding. Waar alles een eeuwigheid duurt zijn dit soort dingen hier snel geregeld. Op een brommertje wordt even een nieuwe remleiding gehaald wanneer deze niet op voorraad is en na een uur ben je weer onderweg. De afgelopen week heb ik via Facebook contact gelegd met Nathan, een jongen die op dit moment alleen door Oeganda reist. Hij doet aan online marketing en gaat ons een paar dagen helpen op de school. De leraren een basiscursus computerles geven, want die hebben echt geen idee, en helpen met de aanleg van wat speeltoestellen voor de kinderen. We hebben nog een klein budget over dus dat kunnen we daarvoor gebruiken. Ik zie al die blije gezichtjes nu al voor me.
Vanavond nog een overnachting op onze tussenstop, morgenmiddag thuis en zondag onze weekboodschappen halen in Entebbe.
Goed weekend allemaal!

Wij zijn er even tussenuit. De afgelopen week hebben de leraren hun laptop in ontvangst genomen waar zij op kunnen werken en is er internet en WiFi aangelegd bij de school. Iedereen is dolgelukkig.
Nu zijn wij een weekje vakantie aan het vieren. Zwemmen met de meiden en een ander deel van Oeganda bekijken want de natuur is echt prachtig. Zo zitten we nu in het oerwoud, hebben gewandeld door het moeras en verschillende apensoorten en vogels gezien. We leren ondertussen ook steeds meer over de cultuur en de omgang met elkaar.
We stuiten bijvoorbeeld op toeristenprijzen die we zelfs uit Zuid-Afrika niet kennen, terwijl de locale bevolking erg arm is. Voor een overnachting in een lodge waar we zitten moet een lerares een half jaar werken. Tsja, als die Muzungu’s dat kunnen betalen dan kan er wel meer aan ze verdiend worden. Ongevraagde diensten zoals de auto wassen terwijl je aan de wandel bent en na afloop een vergoeding verwachten, een handelswijze die we vanuit Nederland niet gewend zijn maar vanuit het schrille contrast hier wel begrijpen.
Ook hadden we een jongen van 18 bij ons die zelf houten beeldjes van chimpansees maakt, geleerd van zijn vader. Hij verkoopt ze voor schoolgeld en schoolboeken, zijn vader en moeder waren aan Corona overleden. Later, toen we de chimpansees probeerden te zien kwamen we voorbij zijn huis en ontmoeten we zijn moeder. Huh? Ja, dat dachten wij ook. Hij maakte er geloof ik zijn schoonmoeder van, tja…wie weet…
Nadat we meerdere keren heen en weer waren gereden, uit het zwembad geplukt waren en meerdere wandelingen hadden afgelegd hebben we de chimpansees trouwens maar links laten liggen, bij de laatste tour richting het maisveld waar ze doorheen trekken hebben we dit aangegeven. “De meiden zijn er klaar mee, willen niet meer lopen, we gaan terug.” Een onbegrijpelijke blik en een nieuw voorstel. “Nee, we stoppen.”
Kijk, de mensen hier, jong en oud, lopen uren op een dag. Naar school, naar werk, naar vrienden, familie, de markt enzovoorts. Maar wij niet en onze meiden zeker niet. Dus het was goed, we zijn lekker gaan zwemmen en dat blijven we voorlopig even doen.

Inmiddels zijn de termieten uit onze woning vergast (wij bijna ook), zijn er twee ratten blijven plakken op een kartonnen bordje waarna ze al spartelend de woning (onder toeziend oog van onze dochters die het hilarisch vonden) hebben verlaten en hebben we een elektrische vliegenmepper waardoor ik zeker weet dat de kinderen zelfs met Oud & Nieuw niet meer wakker zullen worden van het vuurwerk. Echt…mijn bedoeling met deze reis was niet alleen iets goeds te doen voor de mensen hier maar ook mijn nogal verwende kinderen wat te leren. Wat armoede is bijvoorbeeld, dat niet alles vanzelfsprekend is en dat we zorgvuldig moeten omgaan met onze spullen, de aarde etc. Nou, ik kan zeggen, dat die missie niet echt goed verloopt. Als ik in de auto weer iets in mijn handen gedrukt krijg van mijn dochter en mopper waar ik daar nu weer mee naar toe moet, is haar antwoord: “Gooi maar uit het raam!”. Dat doe ik dan natuurlijk niet en ik spreek haar ernstig toe, maar die keren dat het wel gebeurd (is) blijven (ben ik bang) lang hangen. Wij deden dat onder de noemer recycling zoals ze dat hier noemen, dus als er iets eetbaars naar buiten moet dan doe ik mijn raam naar beneden, vraagt Lise: “Wat doe je mama?” en zegt papa: “Recyclen”. Dat worden interessante gesprekken op school wanneer ze het bij Lise in de klas over het milieu gaan hebben… Ze vraagt natuurlijk ook aan ons wat dat is ‘recycling’, waarop ik uitleg wat het is. Nu heeft ze het inmiddels al zeker 5 keer gevraagd en ik heb al die keren uitleg gegeven maar ik denk niet dat ze het kan rijmen met wat er af en toe onderweg gebeurd… volgens mij heeft ze het nu opgegeven.
Elze wijst vrolijk alle muggen aan die vervolgens met harde knallen vernietigd worden en zegt met regelmaat: “Dood…ahhh”, alleen kijkt ze er niet zo ahhh bij. Ze delen trouwens wel erg graag met iedereen hier, daar ben ik dan wel trots op. Soms vraag ik: “Lise, weet je het zeker dat je dat wilt weggeven?”, “Ja hoor”, zegt ze dan, “dan koop je toch gewoon nieuwe”. Daar gaat mijn streven… Ik denk toch dat we volgend jaar een andere reis moeten maken. Iemand tips?

Vanuit Entebbe onderweg naar huis heb ik tijd om jullie weer even op de hoogte te brengen. Afgelopen vrijdag heeft Lise via beeldbellen contact gehad met haar groep 1 en 2 uit Nederland terwijl ze in de klas hier zat. De kinderen vonden het fascinerend. Een inkijkje in een school in Nederland. En ook de kinderen in Nederland vonden het leuk om te zien waar Lise is en hoe de school hier eruit ziet. Samen hebben we een liedje gezongen.
De mechanica heeft onze deze dagen wel wat in de steek gelaten. Een week geen warm water, bijna geen stroom, de generator doet het ook niet en autopech. De auto laten omruilen om de andere te laten maken, autopech met de vervangende auto. Staan we aan de kant van de weg, een invasie van mensen die ons komen helpen en we konden verder. Super aardig….jammer van de rekening aan het eind. Niet erg gastvrij en de volgende keer bedanken we vriendelijk voor de hulp. Maar echt kwalijk neem ik ze het ook niet. Als je in deze omstandigheden leeft is het afzetten van een rijke Muzungu wel erg verleidelijk.

Vandaag zouden we contact hebben met de klas van Lise hier op school. Gistermiddag kregen we te horen dat het vandaag een officiële vrije dag is wegens Liberation Day. Liberation Day met een dictator aan de macht…tsja…
Wij zijn in ieder geval aan het werk en proberen de nieuwe laptop voor de leraren aan de praat te krijgen. Gisteren hebben we een rondje Kampala en Entebbe gedaan om de vorige laptop terug te brengen en een nieuwe te halen. Daarnaast hebben we scharen, kwasten, plakband, lijm, linialen, markers, puntenslijpers, gummen, kleurpotloden, krijtjes, boekjes met werkbladen, wat educatief speelgoed (en ik ben vast wat vergeten) gekocht voor primary 1 en 2. Ook hebben we de vorige keer een speaker gekocht en liedjes in de klas gezongen, de kinderen zitten hier al om 07.30 uur in de klas om die gekke Nederlanders te zien. Ook zijn we gisteren geslaagd in het kopen van een leesbril voor Rachel. Die loopt al tijden met een kapotte bril rond. Zoals je leest zijn het voor ons kleine dingen maar voor de mensen hier is het groots wat wij mij zijn allen hier doen. De bijdragen die jullie hebben geleverd zorgen voor hele mooie momenten. De Nederlandse vlag hangt inmiddels bij de school om te laten zien hoe de steun gewaardeerd wordt.


Onze kinderen spelen inmiddels tussen de graven op het terrein hier, wij gooien het eten wat we hier krijgen onderweg uit het raam omdat we wel respectvol willen zijn maar het echt niet opkrijgen al die halve jackfruits, of het gewoon niet lekker vinden om lokale producten te eten die niet naar onze smaak zijn. Dus vriendelijk glimlachend bedanken wij voor al het heerlijks, doen de deur dicht en dan gaat het een zak in met elastiek erom heen anders stikt het van de beesten en gaat het vreselijk stinken en dan is het wachten tot we het de auto in kunnen smokkelen. En ja, dan zoeken we een plekje waar wij vinden dat het kan en dan gaat het met plastic zak en al, hoppa, zo de berm in bij het andere plastic. Vreselijk hè, dat vind ik nu ook maar ja, lekker hypocriet om daar moeite mee te hebben want of het nu hier of daar gerecycled wordt…dat maakt geen verschil. Ik hoor jullie denken, gerecycled dat klinkt best goed, maar daar bedoelen ze hier mee dat het verbrand wordt. Wat recycling echt is, daar hebben ze hier echt geen idee van. Dus geregeld zitten wij in de stank van al het omringend vuil wat gerecycled wordt.
Verder zitten we nu met een auto die zo zuinig afgesteld is dat die regelmatig afslaat, even los van het ochtendritueel, een kapotte boiler, dus al dagen geen warm water en een gekochte laptop die het niet doet waarvoor we 6 uur in de auto hebben gezeten. Morgen moeten we ons dus weer terug Kampala invechten om ons geld terug te halen en dan een andere laptop kopen. Jullie kunnen jullie vast voorstellen wat dit met Joppe zijn humeur doet. Ja schat, dit gaat over jou, en wederom is dit de gecensureerde versie…ik heb ook niets over de autorit verteld…

   
Vandaag hebben we de leraren van groep 1 en 2 getraind. Ze ervaren de methode als erg waardevol en nu kunnen Rachel en Mary hun collega’s op deze school, maar ook op andere scholen in de regio, opleiden. Morgen gaan we aanvullende materialen aanschaffen en dan kunnen ze aan de slag. Zij gaan nu zelfstandig verder, als ze vragen hebben dan zijn we in de buurt.
Wij gaan ons nu focussen op de volgende twee groepen, part 2 van The Key of Education. Maar volgende week nog even aan de slag met materiaal, een tweede laptop aanschaffen en inrichten voor de docenten (plus geven van uitleg) en dan kan groep 1 en 2 vooruit!
Ik had een lunch klaargemaakt met gehaktballetjes, een frisse salade en wat toastjes met Franse kaas. Nieuwe dingen en ze vonden het wat spannend om aan te beginnen maar gelukkig wel lekker. Vandaag was geslaagd.
Afgelopen vrijdag was de dag begonnen met een ochtendgebed. Dat gaf een mooi beeld van de hoeveelheid kinderen. Ik zal de foto’s bijvoegen. Fijn weekend verder!

Joppe heeft moeite met het tempo en de manier van dingen aanpakken. “Dit land wordt nooit wat”, hoor ik met regelmaat. Dat ligt er aan wat ‘wat’ is natuurlijk. Wat wel duidelijk is, is dat de leraren blij zijn. Blij met het aangeboden materiaal en blij met de financiële ondersteuning. Het wordt steeds duidelijker voor ons hoe pittig het is om hier les te geven. Verschrikkelijk grote groepen maar geen geld voor extra leerkrachten. Een leerkracht verdient hier overigens 65 euro per maand. Wat voor hier geen slecht inkomen is (het gemiddelde gezinsinkomen is 35 euro), maar de leraren komen van ver en zijn dan ook de hele week van huis.
Rachel, de lerares van groep 1 en Mary, de lerares van groep 2, waar we op dit moment de lessen mee verzorgen hebben rond de 100 kinderen in de klas. En ze zijn alleen, ze kennen geen stagiaires zoals wij in Nederland. Die eerste twee groepen gaan nog wel, er wordt goed geluisterd en als je voor de klas lesgeeft kun je iedereen wel bereiken. Maar voor individueel contact is hier geen ruimte. Wel geeft Rachel nog een klasje in de middag waar ze de aangeboden lesstof herhaalt. De hogere groepen in dezelfde hoeveelheden zijn baldadiger en het is lastiger om die te managen. Ik heb een diep respect voor de leraren hier.
De grootte van de groepen maakt wel dat de methode die we willen integreren niet helemaal aansluit. Er zit klein materiaal bij, gemaakt om te werken in een cirkel. Dat gaat niet met deze grote groepen. Dus zijn we aan het werk met de leraren om het meer aan te laten sluiten. Grotere afbeeldingen etc. We hebben nu weer een nieuwe uitdaging want de aangeschafte printer is een zwart-wit printer voor grote hoeveelheden, perfect voor de school maar nu lastig voor ons. Maar Wilson zal wat we nodig hebben in kleur laten afdrukken. Nu eerst de mappen klaarmaken voor de leraren. Zaterdag willen we ze gaan trainen.

Zaterdag heeft onze dochter gestolen. Ja, niet een snoepje uit de kast bij ons thuis, maar een zeer aantrekkelijk ogend kindersuprise ei bij de kassa van de supermarkt in Entebbe. Daar kwamen we achter toen we weg waren natuurlijk…gelukkig nog niet ver dus gingen we rechtsomkeert om deze dame een pedagogisch lesje te leren. Bij de ingang van de supermarkt staat bewaking dus dat leek ons de juiste persoon om dit gesprekje mee te voeren in de hoop dat het wat indruk zou maken. Wij vertelden dat onze dochter gestolen had en dat ze dit nu terug komt brengen, terwijl Lise zich achter mij verscholen had. Ik tover haar weer tevoorschijn en geef aan dat we wat hadden afgesproken, Lise kleurt een beetje van schaamte (hopen wij) en zegt dan “I’m very sorry”. “You are very sorry. That’s okay”, zegt de man en zegt vervolgens tegen ons: “Leave it now, don’t beat her”. Onze serieuze blik die voor Lise bedoeld was, heeft blijkbaar wel gewerkt maar het zet ons ook aan het denken over hoe de kinderen in dit land opgevoed worden…
Onderweg naar huis begon ik me een beetje te vervelen. Jullie weten inmiddels dat de wegen druk zijn en omdat Joppe op deze ritten meestal rijdt zodat ik me met de kinderen bezig kan houden, zat ik dus een beetje om me heen te kijken. Toen ben ik maar wat foto’s gaan maken van wat de Oegandees allemaal vervoert onderweg. Het is een bonte verzameling geworden 😉
Op zondag hadden we nog zin om wat leuks te doen en Wilson had onze vorige week zondag foto’s laten zien van een uitstapje met zijn madam met een mooie bergwand met watervalletjes op de achtergrond. Dat leek ons wel leuk met de meiden. Wilson de route gevraagd en eenmaal aangekomen bleek dit een café te zijn achter de Shell pomp met een  klein stenen muurtje waar wat water uitkwam. Voor de mensen hier blijkbaar een bijzondere plek, je kunt er ook trouwen, voor ons hilarisch. We zijn doorgereden naar het Victoriameer waar we even de voetjes in het water hebben gedaan en vervolgens weer retour. Voorbereiden voor maandag.

      

Wat is delen toch leuk! De leraren zijn blij. Blij met de aangeschafte printer waardoor ze hun schoolmateriaal zoals toetsen kunnen printen, blij met de aanvullende materialen voor bij de lessen en ontzettend blij met de spelvormen die in de methode verwerkt zitten. Want, zo zeggen de docenten hier, kinderen leren door te spelen. En daar zijn wij het helemaal mee eens. Het onderwijs hier is daar echter niet op ingericht en ik moet zeggen dat ik van te voren niet goed kon inschatten hoe de leraren op deze verandering van lesgeven zouden reageren. Vandaag vroeg ik aan Rachel, de lerares van groep 1, zullen we vandaag het spel van gisteren nog eens doen maar dan buiten? Dan maken we twee cirkels met de kinderen en oefenen we het nogmaals. Goed idee!, zei ze. Heel wat anders dan netjes rechtop in de schoolbanken zitten en gelukkig hebben we nog veel leuke oefeningen in spelvorm voor ze in petto. Toen groep 2 vanmorgen zou beginnen kwam de docente maar niet. Ik had alles klaar gezet en de kinderen waren erg nieuwsgierig maar geen Mary. Ik heb Rachel gevraagd even te bellen en Mary bleek ziek. Oké, dan draaien wij samen de Engelse les. Dus Joppe en ik hebben de les samen gedraaid. Deze week hebben we aandacht besteed aan de letter f, we hebben de uitspraak geoefend, het over familie en familieleden gehad en of je een meisje of een jongen bent. De week hebben we vandaag afgesloten met een ‘lettertable’ en we hebben daar samen nog meer woorden bij bedacht die met de f beginnen. In groep 1 vroeg ik naar de sinaasappel en iedereen riep mango! Genoeg mango’s aan de bomen hier, geen sinaasappels. Maar nu weten ze wel dat het ook fruit is. De kinderen hadden plezier, ze pakken de lesstof goed op en wij hadden ook plezier. Nu is het weekend. Wij gaan ons door het verkeer heen worstelen naar Entebbe voor onze wekelijkse boodschappen en de nieuwe week voorbereiden. Goed weekend allemaal!

Nu we een vaste structuur in onze dagen hebben is het ‘gewone’ leven voor ons hier begonnen. In de ochtend geven we les op de school en maken we materiaal, in de middag zijn we thuis aan het werk.
Terwijl ik dit schrijf, omringt door hagedissen die over de muren schieten en hopelijk de malariamuggen verorberen, realiseer ik me hoe snel dingen gewoon worden. De brommers die je passeren met soms hele gezinnen of winkels erop, het boodschappen doen, de vele begrafenissen, de manier van omgang met elkaar, de mango’s die uit de bomen vallen, de auto die in de ochtend niet start want, zo wordt hier gezegd, die heeft tijd nodig…..even starten, 30 minuten wachten en dan doet ie het wel.
Wat tot nu toe ook steeds zo is. Waarschijnlijk staat ie na de laatste beurt iets te zuinig afgesteld want geld is nogal een dingetje hier, tijd daarentegen heeft iedereen. Niets is hier even, alles duurt een eeuwigheid, althans voor ons. En ook dat went. Wat niet went is de stank wanneer het vuilnis wordt verbrand, en al het vuilnis…overal…en dan ook echt overal. Zo op het eerste gezicht lijkt alles namelijk best schoon en mooi. Straatjes worden geveegd, stoepjes worden schoongemaakt, maar daarom heen is het gewoon vies. De foto’s die we eerder hebben laten zien van hier om het huis heen, het lijken op afstand mooie plaatjes. Bananenbomen op de achtergrond, prachtig toch? Maar daar wil je niet tussen lopen, wat een troep…vreselijk…ik denk niet dat ik daar ooit aan zou kunnen wennen….
Thuis ga ik weer vrolijk het afval scheiden in onze 3 containers!


We hebben nu twee dagen lesgegeven op de school. Het valt ons op dat de docenten van hoog niveau zijn. De kinderen hebben echter een achterstand door de sluiting van twee jaar. De schoolmethode Engels die wij introduceren sluit hier mooi bij aan, de opbouw en de herhaling maakt het haalbaar voor de leerlingen om de Engelse taal eigen te maken. Samen met het ondersteunend materiaal moet de school hier een mooi resultaat mee kunnen halen. We hebben besloten dat we ons gaan richten op de leraren van groep 1 t/m 4. We gaan hun de methode eigen maken en zorgen dat al het materiaal op orde is, dat de printer gaat draaien etc. Dan kunnen ze er verder mee uit de voeten en zijn wij niet meer nodig. En dat is de bedoeling!
Wij zijn dus weer goed gezond en hebben een strak schema, om 8 uur zijn we op de school om te evalueren en voor te bereiden en daarna doen we twee lessen in verschillende klassen. Lise en Elze beginnen ook een beetje mee te doen maar de verschillen tussen de klassen in Nederland en hier in Oeganda zijn groot. Die verschillen laten we maar bestaan, dus terwijl iedereen netjes op de schoolbankjes zit hobbelt Elze van binnen naar buiten, langs alle platen op de muur en zwaait ze naar alle kinderen. Hopelijk kunnen we de volgende keer een goed werkende printer laten zien en materiaal in de maak!

 

Om te vieren dat we ons weer bijna beter voelen en onze medicijnplank leeg begint te raken, zijn we een weekendje weg geweest. 152 kilometer verderop hadden we een leuk plekje gevonden waar we even konden zwemmen met de kinderen, lekker konden eten en ik mijn haar kon wassen. 152 kilometer leek ons goed te doen…we hebben er 5 uur over gedaan. Maar goed, we hebben lekker gezwommen, lekker gegeten en mijn haar is gewassen. ✅ Er is trouwens een stukje weg wat een verademing is, dat is de tolweg en die kan bijna niemand betalen dus daarom is die zo goed als leeg. Dat rijdt even lekker door, verder hebben we een nieuw liedje in de auto: “En we zijn nog lang niet daar, nog lange niet, nog lange niet…en we zijn nog lang niet daar….”.
Voordat we vertrokken zaterdagmorgen namen we afscheid van twee kinderen van het gezin waarvan we onze woning hebben gehuurd. Jalal en ZamZam. Zij stonden namelijk op het punt van vertrek om naar school te gaan. Niet ver hier vandaan in Gombe gaan ze naar school, maar ze komen pas in april weer thuis. Boarding is volgens Jalal een keuze van de ouders. En dit betekent dat er echt geen contact is, er mag geen telefoon mee, school is school.
ZamZam had inmiddels wel een band opgebouwd met Lise en ze was echt verdrietig dat ze ons niet meer zou zien. Jalal zat ogenschijnlijk meer in de acceptatiefase maar dat is ook het gedrag wat hier van mannen wordt verwacht. Zoals Wilson dat zegt, “Whichever comes, I am ready for it, a man is a man”. Wilson heeft namelijk Malaria en hij was doodziek, zo had hij het nog niet meegemaakt. Wij vroegen ons af of hij de maandag wel zou halen maar vandaag was hij uit met his madam. Gelukkig maar, we willen graag starten op de school.


We konden deze week niet beginnen met trainen. Onze dagen staan in het teken van medicijnen uitdelen en slikken, luiers verschonen, kleding wisselen, schoonmaken, zorgen dat iedereen drinkt en hopen dat er niet wordt overgegeven. Vandaag is dit laatste gelukt, al is de dag nog niet voorbij en durf ik het bijna niet op te schrijven. In ieder geval wordt Elze weer ondeugend en Lise weer steeds brutaler. Blijkbaar is dat toch gezond gedrag.
Desondanks hebben we niet stilgezeten. Er is inmiddels van de donaties een goede printer aangeschaft, een lamineermachine en lamineervellen. De foto’s volgen later, wanneer wij zonder angst met zijn allen de auto in durven stappen, we zijn namelijk even klaar met schoonmaken. Als het lukt rijden we morgen even naar de school, gaan we kennismaken met een aantal leraren en maken we wat foto’s van de aangeschafte apparatuur. Wilson was in ieder geval dolgelukkig.
Wij gaan nog even verder opknappen, onze kuren afmaken en dan aan de probiotica.
Jullie bedankt voor al het medeleven de afgelopen dagen, het heeft ons erg goed gedaan. #almostbackinbusiness

We zijn een beetje aan het opknappen. Vooral Elze heeft nog wel even te gaan. De rest is weer redelijk bij de mensen. Dit zijn wel momenten dat je je afvraagt waar je aan begonnen bent. Gelukkig hebben we medicatie gekregen waarvan je als bijwerking depressief kunt worden.
Maar zonder gekheid, dit zijn geen fijne dagen. En als kers op de taart was er vandaag een begrafenis van een tweejarig jongetje. Wat je laat reflecteren op je eigen situatie maar wat ook laat zien hoe er hier met leven en dood om wordt gegaan want dit kindje is doodgegaan aan ‘illness’ en dat is het dan. Als zijn wiegje elders had gestaan, had hij hoogstwaarschijnlijk nog geleefd.
Een begrafenis voor onze deur, wat voelde als een invasie. Op brommers, te voet, met auto’s en zelfs bussen werden mensen aangevoerd. Grote potten op open vuur om eten te maken voor al deze mensen en kinderen die sjouwden met hout op hun hoofd om dit vuur te laten branden. Het familiegraf in de tuin werd geopend en uren lang werd er gegeten, gedronken en gebeden. Een dag van samenkomst en wij zaten thuis, de kinderen nieuwsgierig naar wat er allemaal gaande was en ik probeerde tussen het geven van medicatie, borstvoeding en alle drukte om het huis heen door een aantal gesprekken met cliënten te voeren. Wat een dag weer…
Over invasies gesproken, wat verlang ik naar onze spinnen, kevertjes en enkele Hollandse muggen. We hebben inmiddels een halve termietenheuvel in de slaapkamer gehad, het barst van de muggen, de ratten rennen door het huis en de kakkerlakken zijn ons inmiddels ook niet onbekend. Maar… we zullen doorgaan… van wie was dat liedje ook al weer?

 

Een huis vol emmers, keukenrol, bergen vuile was, schoonmaakmiddel en medicijnen. We zijn ziek. Niet een beetje ziek maar echt heel erg ziek. Een waarschuwing vooraf: dit is geen smakelijk verhaal. Lise was begonnen in de nacht van 30 op 31 december. Overgeven, overgeven en diarree. Al snel begon ik ook. Joppe is in het dorp bij de dokter geweest om medicijnen te halen voor Lise maar die knapte gelukkig de volgende dag weer op. Wilson op de hoogte gebracht want 1 januari was ons welkomstfeestje gepland. Dat was vreselijk nieuws want er was natuurlijk echt op gerekend, eten in huis gehaald, decoratie en familie en vrienden waren opgetrommeld. Aan alles voelden we dat we het niet konden maken om niet te komen. Bij Elze had ik inmiddels ook mijn twijfels maar ze was nog niet ziek, Lise was weer lekker aan het eten en drinken en ik moest me er maar even over heen zetten. Dat laatste was een opgave maar we hebben het gered. Onderweg een cadeau gekocht, begin een beetje te begrijpen waar je mee aan moet komen zetten dus een theepot gekocht met bijpassende kopjes en in laten pakken. Toen naar Wilson toe die echt wel op een mooi plekje woont, klein huisje, geen toilet (nergens) wat echt super fijn is als je aan de diarree bent maar ook dat had ik ingeschat dus Lise heeft eigenlijk iedere dag maar weer een luierbroekje aan voor het geval dat.
Geiten, varkens, bananenbomen, jackfruit bomen, cassave planten, tomaten planten, twee visvijvers met tilapia en een andere voor ons onbekende vis, en koffiebonen. Van dit laatste wil hij tijdens zijn pensioen gaan leven. Hij zou graag niet afhankelijk willen zijn van zijn kinderen. Dat laatste is namelijk hier gewoon. Er wordt Joppe ook veel gevraagd hoeveel zijn zonen hem betalen. Onbegrijpelijk voor ze dat dit niet het geval is, net als het feit dat wij alleen maar voor de liefde samen zijn. Er wordt smakelijk om gelachen. Dan stort ik in, nog voordat er gegeten wordt en ook Elze begint in te kakken. Lise wil inmiddels ook naar huis dus jullie zien het plaatje wel voor je denk ik. Met Wilson gesproken en direct kreeg Joppe een bord in zijn handen gedrukt, het eten werd opgeschept, een fantastische maaltijd maar oei wat waren die beleefdheidshapjes heftig om te nemen, daarna konden we het cadeau geven (lees fotomoment), werd er gebeden en werden er daarna ik weet niet hoeveel foto’s geschoten van en samen met ons. En toen konden we eindelijk op weg naar huis. Als we niet zo ziek waren geweest was het echt een leuk feestje geweest, ze hadden zich ontzettend voor ons uitgesloofd. Onderweg naar huis begon Elze over te geven. En dat is doorgegaan tot nu. Dokters zijn langs geweest, er is bloed geprikt en ik lig nu met haar in bed met een grote bak om in te spugen en een bed vol keukenrol en doeken om haar te kunnen laten slapen in plaats van steeds het bed te verschonen. Hopen jullie met ons mee dat ze gauw beter wordt? Lise rent af en toe naar de wc omdat ze nog buikpijn en diarree heeft, de topper. Net als ik, als Elze heel even slaapt dan sluip ik weg. En Joppe werd vannacht verschrikkelijk ziek, die heeft alles in zijn lijf eruit gegooid. Ziek dus, heel erg ziek.

Toch nog een laatste berichtje dit jaar. Vandaag waren we uitgenodigd voor een feestje van een familielid van Wilson. Weer moesten we naar Kampala. Naar Kampala rijden is bij ons niet favoriet, want het is druk, heel erg druk. Nu hebben wij ook in de randstad gewoond en daar kun je ook goed vast staan, maar deze chaos van brommers, taxibusjes, vrachtwagens en andere voertuigen die van alle kanten komen maken onze ritjes naar de hoofdstad erg vermoeiend. Wilson reed met ons mee want hij heeft geen geld om de rit zelf te maken. Op advies van Wilson hadden we een pannenset gekocht als cadeau voor zijn jarige schoonzus. Wilson was er nog niet eerder geweest en wist niet hoe we er moesten komen. Even bellen en daar arriveerde een brommertje met twee jongens die voor ons uit gingen rijden. Terwijl we stonden te wachten hadden we wat jackfruit gekocht langs de weg en dat was heerlijk.
Eenmaal daar werden we opgehaald en welkom geheten. Gedekte tafels, boeketten van kunstbloemen, een cameraman, een fotograaf, veel mensen en muziek….hele harde muziek. Dit laatste resulteerde in één kind dat pijnlijk keek en twee handen op haar oren had en een ander kind wat aan het huilen was. Dit ging ‘m niet worden. Met Wilson afgesproken dat wij naar Entebbe zouden gaan en hem later op zouden halen maar toen we weg wilden rijden lag de onderkant van de auto half op de grond. Hmmm…er werd een elektricien gebeld en anderhalf/2 uur later was de auto gemaakt. Ondertussen werd er eten aangevoerd en waren de kinderen aan het spelen. Weg van de muziek maar in de buurt van het feest. We mochten niet weggaan zonder dat er een foto werd gemaakt van ons met de jarige. Deze laatste, the celebrity, werd op dat moment aangekleed en in de make-up gezet. In de tussentijd zijn onze maten opgenomen want Wilson vindt het wel tijd voor traditionele kleding. En toen de celebrity eindelijk zover was, kwam deze omringt door familie dansend en zingend naar buiten, over de rode loper, door het gangpad naar voren. Er werd gezongen en gedanst en toen konden we op de foto. Een fotograaf, een cameraman en een drone voor ons gezicht. Na 100 foto’s mochten we het cadeau geven, wat ook vastgelegd moest worden dus na zo’n 200 foto’s hebben we het feest verlaten. Een lange dag maar een ervaring rijker.

Onze buurjongen Jalal wil graag studeren in Nederland. Sinds hij op school bij geschiedenis geleerd heeft over Nederland is dit zijn droom. “Hoe vraag ik een studiebeurs aan?”, vroeg hij ons. Dat willen we graag voor hem uitzoeken. Hij wil graag accountancy gaan doen. Mocht iemand van onze lezers hier ervaring mee hebben of het willen uitzoeken dan horen we het graag!
Op dit moment zitten wij in een wildpark, geen luxe park maar wel een plek waar de mensen uit de gemeenschap waar wij nu wonen niet kunnen komen. Dankbaarheid voert bij ons de boventoon. Dat geldt trouwens ook voor iedere keer dat we de auto weer uitstappen, want dat niemand zich hier zorgen maakt over Corona begrijpen wij wel. De curfew die geldt vanaf 19.00 uur wordt ook niet gehandhaafd, het is om 19.00 uur drukker op straat dan overdag. Wij blij, want wij waren namelijk ook in overtreding.
Nu, vanuit de natuur van Oeganda, hele fijne dagen gewenst en alvast een goed uiteinde. Tot gauw!

 

Inmiddels hebben we een nieuwe koelkast die nu koud begint te worden want we hebben eindelijk weer stroom. Voor hoe lang, dat is de vraag maar ik heb vandaag wel mijn cliënten kunnen bellen en Joppe heeft ook kunnen werken. We zijn naar de plaatselijke markt geweest waar iedereen ons nu kent.
Muzungu, dat zijn wij, witte mensen. Iedereen is reuze nieuwsgierig en trots dat ze bij een Muzungu in de buurt zijn. Niet opdringerig en dat vinden wij Nederlanders fijn want hier bij ons ‘huis’ gaat het iets anders… Iedereen loopt binnen of klopt (hard) aan, ongeacht het tijdstip, wil voor ons de tv aanzetten, koken, lokale gerechten leren etc. En wij zijn hele rare mensen, die geen tv kijken (uitleggen dat we gericht kijken en niet de hele dag tv aan hebben voor de kinderen was te ingewikkeld om uit te leggen), heel laat lunchen (lees: dineren) en rust willen voor de kinderen. Ook zijn we naar de school geweest waar we in januari gaan starten met lesgeven en trainen. Na 2 jaar gesloten te zijn geweest vanwege COVID mogen ze in januari eindelijk weer open. We kennen de uitdagingen in Nederland en die hebben ze zeker ook hier. Gisteren was er een training voor de leraren over getraumatiseerde kinderen in verband met de epidemie en de sluiting van de school. Helaas hadden we gisteren geen tijd om aan te sluiten maar mooi dat ze aan dit onderwerp aandacht besteden. Wilson heeft ons met trots rond geleid op het terrein van de school. De klassen zelf zien er prachtig uit ook al moet alles nog schoongemaakt worden. De meiden zien het wel zitten. Lise moet alleen nog even leren plassen op een gat in de grond, maar voor alles is een tijd ;-).

18 december arriveerden wij laat op het vliegveld in Entebbe, Uganda. We moesten nog testen en daarna werden we opgehaald door een taxi die ons naar de B&B in Entebbe bracht. Gelukkig vlakbij want het was een lange dag. De volgende morgen, na een negatieve testuitslag, ontmoetten wij Headteacher Wilson, onze huurauto werd gebracht en daarna gingen we onderweg naar Kampala. Prioriteit 1: autostoelen voor Lise en Elze. Bijzonder, gezien de blikken die we daarbij kregen, en niemand had een idee wat we bedoelden maar uiteindelijk is het gelukt. Moeiteloos en met engelengeduld nam Wilson ons mee van winkel naar winkel totdat we geslaagd waren, onderweg naar ons huis voor de aankomende drie maanden stopten we verscheidene keren voor wat zaken die we volgens hem nodig hadden: pannen (3 ronde bakken), een emmer met deksel, een grote plastic bak, 1 groot mes, 4 vorken, 4 borden, 5 mokken, 3 glazen en rauwe vis….die had ik tussen mijn voeten in de auto. Onderweg bedacht ik wat ik daarmee moest gaan doen want het was geen visfilet zoals wij dat gewend zijn. Ik wilde nog wat groente en fruit dus daarvoor nog gestopt langs de kant van de weg, mango’s, avocado’s, zoete aardappel, tomaten, rode uien, passievrucht, bananen, watermeloen, we kunnen even vooruit. Eindelijk gearriveerd kwamen we thuis in een donker huis, geen electra, 1 kraan (alleen koud water) en een koelkast die kapot is, maar hele vriendelijke mensen. Ik werd geholpen met de vis en op een stoofje buiten met kolen erin kun je dus prima koken! En daar waren die ronde bakken dus perfect voor. Joppe zag het allemaal wat somber in maar na een nachtje slapen ben ik gaan opruimen en zijn we plannen gaan maken. Ik heb wat kerstversiering aangebracht, lang leve de kneedgum, en uiteindelijk hadden we ook weer electra waardoor we even de telefoons konden opladen. Even want later was het weer mis…inmiddels hebben we wat led-lampjes hangen, een plekje gevonden waar ze lekkere aardappeltjes en kip bakken en hebben de meiden vandaag lekker gespeeld. Morgen verder…koelkast, wat planken….ik ga een lijstje maken. Tot de volgende update!

De koffers zijn voor een groot deel gepakt en de vaccinaties voor het hele gezin gehad. Malaria-pillen voor 3 maanden ingeslagen en nu maar hopen dat we met de PCR testen voor vertrek, na aankomst en na 3 dagen quarantaine aan de slag kunnen aldaar.
Vertrek op 19 december 2021 om 10.00 uur vanaf Schiphol 

Inmiddels hebben wij 32 donaties mogen ontvangen en is de laatste stand € 2.055,00
Dit naast de € 10.000 die Conflictbemiddeling Nederland te beschikkeng heeft gesteld.

We hopen de € 5.000,00 te halen om voor de school in Kayenje een printer, comnputer en materialen aan te schaffen.

Donaties zijn nog steeds welkom.

DONEER -->>

AMBI

Stichting The Key of Education

Wij vinden dat alle kinderen waar ook ter wereld recht hebben op goed onderwijs. Stichting ‘The Key of Education’ wil dat alle voorwaarden aanwezig zijn om kinderen onderwijs te laten volgen. Vaak zijn scholen in een zeer armoedige staat van onderhoud, kinderen zitten met 5 aan een schoolbank en zijn er geen boeken en ander onderwijsleermateriaal.

Wij helpen scholen financieel in de aanschaf van gedegen meubels en onderwijsleermiddelen zodat alle randvoorwaarden aanwezig zijn om goed onderwijs te kunnen volgen. 

Onderwijs staat aan de basis van een samenleving en geletterdheid is een voorwaarde om meer kansen te krijgen in een samenleving.

Daarom geloven wij als stichting in de kracht van fysieke kennisoverdracht in de module van ‘train the teacher’ waarbij observeren, co-teaching en evalueren en daadwerkelijk samen als leerkrachten voor de klas ‘oefenen’, heel effectief is.

Dit kan volgen ons op een manier waarbij geïnvesteerd moet worden in kennisoverdracht van leerkracht op leerkracht, waarbij heel praktisch in didactische vaardigheden geoefend wordt en een goede methode onmisbaar is.

Doordat de vrijwilliger/leerkracht de lokale leerkracht één maand lang begeleidt/ instrueert in de vorm van co-teaching met de methode ‘The Key of Education’, kan de volgende vrijwilliger/leerkracht doorgaan waar de vorige gebleven is.

Zo krijgen we continuïteit en een werkelijke kwaliteitsverbetering op een school en zijn wij bezig met duurzaam vrijwilligerswerk.

Hierin onderscheiden wij ons van andere organisaties.

Wij geloven dat de kracht van verandering zit in het begeleiden en trainen van de lokale leerkracht en dat we hierdoor de meest duurzame verbetering van onderwijs kunnen krijgen.

Conflictbemiddeling Nederland scoort een 4,6 / 5 op basis van 93 beoordelingen.