belletje

Online informatiebijeenkomst met de oprichter van Conflictbemiddeling Nederland?

Meer informatie →

Project Uganda - huidige stand € 14.812

Vennoten doen 3 maanden vrijwilligerswerk

Wij vieren ons 25 jarig bestaan met dit Project, viert u mee?

Engels als basis voor de toekomst

Een lesmethode om de cirkel van armoede te doorbreken

Project

Joppe & Rosalie Van der Poel-Menke, vennoten van Conflictbemiddeling Nederland, gaan met hun dochters Lise (4 jaar) en Elze (1 jaar) voor een periode van 3 maanden Engelse les geven en de leraren trainen in deze lesmethode op de Kayenje Primary School in Oeganda.

Donaties

1997-2022 - Conflictbemiddeling Nederland

Conflictbemiddeling Nederland stelt € 10.000 ter beschikking om de reis, huisvesting en inzet van de vennoten beschikbaar te maken.

Dit is echter maar een begin omdat de school over geen enkel materiaal beschikt.
Zo heeft de school geen ondersteunend lesmateriaal, printer, computer, lamineer apparaat en veel meer wat nodig is om materiaal zelf bij te maken en de lesmethode te kunnen blijven toepassen.

Wilt u bijdragen? Uw donaties zijn welkom!

Er is een inzamelactie gestart om de eerste aanschaf te bekostigen via deze doneer-actie

Wilt u fiscaal aftrekbaar doneren? Dan is dit mogelijk door aan de ANBI stichting over te maken. Vermeld u bij de omschrijving Project Oeganda.
Graag ontvangen wij hiervan een bericht vooraf van u.

Alvast dank voor uw bijdragen!

ANBI Stichting

The Key of Education is een Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI)
Dit betekent dat uw giften fiscaal aftrekbaar zijn.
Meer informatie treft u op deze link van de belastingdienst

 

Wilt u bijdragen? Uw donaties zijn welkom!

Er is een inzamelactie gestart om de eerste aanschaf te bekostigen via deze doneer-actie

Wilt u fiscaal aftrekbaar doneren? Dan is dit mogelijk door aan de ANBI stichting over te maken. Vermeld u bij de omschrijving Project Oeganda.
Graag ontvangen wij hiervan een bericht vooraf van u.

Alvast dank voor uw bijdragen!

Engelse les

Rosalie & Joppe Van der Poel - Menke zullen de groepen 1 t/m 4 van de Kayenje primary school engelse les gaan geven. Dit vormt de basis voor verdere educatie en daarmee vergroot het de kansen op het vinden van een baan en daarmee het verkrijgen van inkomen. Hiermee kan de cirkel van armoede worden doorbroken.

Tevens wordt de lesmethode en het bijbehorende materiaal aan de leerkrachten overgedragen zodat zij dit in de toekomst kunnen voortzetten en delen op andere scholen in Oeganda.

 

Peer Mediation

In de hoogste groepen van de basisschool zullen een aantal scholieren worden getraind in peer-mediation, om ook onze kennis van conflictbemiddeling door te geven.
Op deze wijze kunnen deze leerlingen bemiddelen bij geschillen tussen hun klasgenoten en kunnen de leraren nieuwe leerlingen trainen als mediator als wij weer weg zijn. We zullen contact behouden om de kennis ook daar up to date te houden.

Informatie:
De Vreedzame school
Peer-mediation op Wikipedia

Bijdrage van ons

Conflictbemiddeling Nederland draagt
€ 10.000 bij om dit project mogelijk te maken.

Dit wordt o.a. besteed aan de reis- en verblijfkosten. Rosalie & Joppe nemen hun kinderen Lise (4jr) en Elze (1jr) ook mee. Lise zal daar 3 maanden naar de lokale school gaan. En de intentie is om er een zusterschool van te maken van de basisschool hier in Hoogersmilde. Zo leren de leerlingen van twee basisscholen dat er meer is in de wereld dan het dorpje waar zij wonen. 

Er is echter meer nodig. Daarom zal Conflictbemiddeling Nederland voor iedere nieuwe cursist die inschrijft voor een basis- of specialisatieopleiding een extra € 100,00 doneren voor het Project Oeganda. 

Updates

Zaterdag heeft onze dochter gestolen. Ja, niet een snoepje uit de kast bij ons thuis, maar een zeer aantrekkelijk ogend kindersuprise ei bij de kassa van de supermarkt in Entebbe. Daar kwamen we achter toen we weg waren natuurlijk…gelukkig nog niet ver dus gingen we rechtsomkeert om deze dame een pedagogisch lesje te leren. Bij de ingang van de supermarkt staat bewaking dus dat leek ons de juiste persoon om dit gesprekje mee te voeren in de hoop dat het wat indruk zou maken. Wij vertelden dat onze dochter gestolen had en dat ze dit nu terug komt brengen, terwijl Lise zich achter mij verscholen had. Ik tover haar weer tevoorschijn en geef aan dat we wat hadden afgesproken, Lise kleurt een beetje van schaamte (hopen wij) en zegt dan “I’m very sorry”. “You are very sorry. That’s okay”, zegt de man en zegt vervolgens tegen ons: “Leave it now, don’t beat her”. Onze serieuze blik die voor Lise bedoeld was, heeft blijkbaar wel gewerkt maar het zet ons ook aan het denken over hoe de kinderen in dit land opgevoed worden…
Onderweg naar huis begon ik me een beetje te vervelen. Jullie weten inmiddels dat de wegen druk zijn en omdat Joppe op deze ritten meestal rijdt zodat ik me met de kinderen bezig kan houden, zat ik dus een beetje om me heen te kijken. Toen ben ik maar wat foto’s gaan maken van wat de Oegandees allemaal vervoert onderweg. Het is een bonte verzameling geworden 😉
Op zondag hadden we nog zin om wat leuks te doen en Wilson had onze vorige week zondag foto’s laten zien van een uitstapje met zijn madam met een mooie bergwand met watervalletjes op de achtergrond. Dat leek ons wel leuk met de meiden. Wilson de route gevraagd en eenmaal aangekomen bleek dit een café te zijn achter de Shell pomp met een  klein stenen muurtje waar wat water uitkwam. Voor de mensen hier blijkbaar een bijzondere plek, je kunt er ook trouwen, voor ons hilarisch. We zijn doorgereden naar het Victoriameer waar we even de voetjes in het water hebben gedaan en vervolgens weer retour. Voorbereiden voor maandag.

      

Wat is delen toch leuk! De leraren zijn blij. Blij met de aangeschafte printer waardoor ze hun schoolmateriaal zoals toetsen kunnen printen, blij met de aanvullende materialen voor bij de lessen en ontzettend blij met de spelvormen die in de methode verwerkt zitten. Want, zo zeggen de docenten hier, kinderen leren door te spelen. En daar zijn wij het helemaal mee eens. Het onderwijs hier is daar echter niet op ingericht en ik moet zeggen dat ik van te voren niet goed kon inschatten hoe de leraren op deze verandering van lesgeven zouden reageren. Vandaag vroeg ik aan Rachel, de lerares van groep 1, zullen we vandaag het spel van gisteren nog eens doen maar dan buiten? Dan maken we twee cirkels met de kinderen en oefenen we het nogmaals. Goed idee!, zei ze. Heel wat anders dan netjes rechtop in de schoolbanken zitten en gelukkig hebben we nog veel leuke oefeningen in spelvorm voor ze in petto. Toen groep 2 vanmorgen zou beginnen kwam de docente maar niet. Ik had alles klaar gezet en de kinderen waren erg nieuwsgierig maar geen Mary. Ik heb Rachel gevraagd even te bellen en Mary bleek ziek. Oké, dan draaien wij samen de Engelse les. Dus Joppe en ik hebben de les samen gedraaid. Deze week hebben we aandacht besteed aan de letter f, we hebben de uitspraak geoefend, het over familie en familieleden gehad en of je een meisje of een jongen bent. De week hebben we vandaag afgesloten met een ‘lettertable’ en we hebben daar samen nog meer woorden bij bedacht die met de f beginnen. In groep 1 vroeg ik naar de sinaasappel en iedereen riep mango! Genoeg mango’s aan de bomen hier, geen sinaasappels. Maar nu weten ze wel dat het ook fruit is. De kinderen hadden plezier, ze pakken de lesstof goed op en wij hadden ook plezier. Nu is het weekend. Wij gaan ons door het verkeer heen worstelen naar Entebbe voor onze wekelijkse boodschappen en de nieuwe week voorbereiden. Goed weekend allemaal!

Nu we een vaste structuur in onze dagen hebben is het ‘gewone’ leven voor ons hier begonnen. In de ochtend geven we les op de school en maken we materiaal, in de middag zijn we thuis aan het werk.
Terwijl ik dit schrijf, omringt door hagedissen die over de muren schieten en hopelijk de malariamuggen verorberen, realiseer ik me hoe snel dingen gewoon worden. De brommers die je passeren met soms hele gezinnen of winkels erop, het boodschappen doen, de vele begrafenissen, de manier van omgang met elkaar, de mango’s die uit de bomen vallen, de auto die in de ochtend niet start want, zo wordt hier gezegd, die heeft tijd nodig…..even starten, 30 minuten wachten en dan doet ie het wel.
Wat tot nu toe ook steeds zo is. Waarschijnlijk staat ie na de laatste beurt iets te zuinig afgesteld want geld is nogal een dingetje hier, tijd daarentegen heeft iedereen. Niets is hier even, alles duurt een eeuwigheid, althans voor ons. En ook dat went. Wat niet went is de stank wanneer het vuilnis wordt verbrand, en al het vuilnis…overal…en dan ook echt overal. Zo op het eerste gezicht lijkt alles namelijk best schoon en mooi. Straatjes worden geveegd, stoepjes worden schoongemaakt, maar daarom heen is het gewoon vies. De foto’s die we eerder hebben laten zien van hier om het huis heen, het lijken op afstand mooie plaatjes. Bananenbomen op de achtergrond, prachtig toch? Maar daar wil je niet tussen lopen, wat een troep…vreselijk…ik denk niet dat ik daar ooit aan zou kunnen wennen….
Thuis ga ik weer vrolijk het afval scheiden in onze 3 containers!


We hebben nu twee dagen lesgegeven op de school. Het valt ons op dat de docenten van hoog niveau zijn. De kinderen hebben echter een achterstand door de sluiting van twee jaar. De schoolmethode Engels die wij introduceren sluit hier mooi bij aan, de opbouw en de herhaling maakt het haalbaar voor de leerlingen om de Engelse taal eigen te maken. Samen met het ondersteunend materiaal moet de school hier een mooi resultaat mee kunnen halen. We hebben besloten dat we ons gaan richten op de leraren van groep 1 t/m 4. We gaan hun de methode eigen maken en zorgen dat al het materiaal op orde is, dat de printer gaat draaien etc. Dan kunnen ze er verder mee uit de voeten en zijn wij niet meer nodig. En dat is de bedoeling!
Wij zijn dus weer goed gezond en hebben een strak schema, om 8 uur zijn we op de school om te evalueren en voor te bereiden en daarna doen we twee lessen in verschillende klassen. Lise en Elze beginnen ook een beetje mee te doen maar de verschillen tussen de klassen in Nederland en hier in Oeganda zijn groot. Die verschillen laten we maar bestaan, dus terwijl iedereen netjes op de schoolbankjes zit hobbelt Elze van binnen naar buiten, langs alle platen op de muur en zwaait ze naar alle kinderen. Hopelijk kunnen we de volgende keer een goed werkende printer laten zien en materiaal in de maak!

 

Om te vieren dat we ons weer bijna beter voelen en onze medicijnplank leeg begint te raken, zijn we een weekendje weg geweest. 152 kilometer verderop hadden we een leuk plekje gevonden waar we even konden zwemmen met de kinderen, lekker konden eten en ik mijn haar kon wassen. 152 kilometer leek ons goed te doen…we hebben er 5 uur over gedaan. Maar goed, we hebben lekker gezwommen, lekker gegeten en mijn haar is gewassen. ✅ Er is trouwens een stukje weg wat een verademing is, dat is de tolweg en die kan bijna niemand betalen dus daarom is die zo goed als leeg. Dat rijdt even lekker door, verder hebben we een nieuw liedje in de auto: “En we zijn nog lang niet daar, nog lange niet, nog lange niet…en we zijn nog lang niet daar….”.
Voordat we vertrokken zaterdagmorgen namen we afscheid van twee kinderen van het gezin waarvan we onze woning hebben gehuurd. Jalal en ZamZam. Zij stonden namelijk op het punt van vertrek om naar school te gaan. Niet ver hier vandaan in Gombe gaan ze naar school, maar ze komen pas in april weer thuis. Boarding is volgens Jalal een keuze van de ouders. En dit betekent dat er echt geen contact is, er mag geen telefoon mee, school is school.
ZamZam had inmiddels wel een band opgebouwd met Lise en ze was echt verdrietig dat ze ons niet meer zou zien. Jalal zat ogenschijnlijk meer in de acceptatiefase maar dat is ook het gedrag wat hier van mannen wordt verwacht. Zoals Wilson dat zegt, “Whichever comes, I am ready for it, a man is a man”. Wilson heeft namelijk Malaria en hij was doodziek, zo had hij het nog niet meegemaakt. Wij vroegen ons af of hij de maandag wel zou halen maar vandaag was hij uit met his madam. Gelukkig maar, we willen graag starten op de school.


We konden deze week niet beginnen met trainen. Onze dagen staan in het teken van medicijnen uitdelen en slikken, luiers verschonen, kleding wisselen, schoonmaken, zorgen dat iedereen drinkt en hopen dat er niet wordt overgegeven. Vandaag is dit laatste gelukt, al is de dag nog niet voorbij en durf ik het bijna niet op te schrijven. In ieder geval wordt Elze weer ondeugend en Lise weer steeds brutaler. Blijkbaar is dat toch gezond gedrag.
Desondanks hebben we niet stilgezeten. Er is inmiddels van de donaties een goede printer aangeschaft, een lamineermachine en lamineervellen. De foto’s volgen later, wanneer wij zonder angst met zijn allen de auto in durven stappen, we zijn namelijk even klaar met schoonmaken. Als het lukt rijden we morgen even naar de school, gaan we kennismaken met een aantal leraren en maken we wat foto’s van de aangeschafte apparatuur. Wilson was in ieder geval dolgelukkig.
Wij gaan nog even verder opknappen, onze kuren afmaken en dan aan de probiotica.
Jullie bedankt voor al het medeleven de afgelopen dagen, het heeft ons erg goed gedaan. #almostbackinbusiness

We zijn een beetje aan het opknappen. Vooral Elze heeft nog wel even te gaan. De rest is weer redelijk bij de mensen. Dit zijn wel momenten dat je je afvraagt waar je aan begonnen bent. Gelukkig hebben we medicatie gekregen waarvan je als bijwerking depressief kunt worden.
Maar zonder gekheid, dit zijn geen fijne dagen. En als kers op de taart was er vandaag een begrafenis van een tweejarig jongetje. Wat je laat reflecteren op je eigen situatie maar wat ook laat zien hoe er hier met leven en dood om wordt gegaan want dit kindje is doodgegaan aan ‘illness’ en dat is het dan. Als zijn wiegje elders had gestaan, had hij hoogstwaarschijnlijk nog geleefd.
Een begrafenis voor onze deur, wat voelde als een invasie. Op brommers, te voet, met auto’s en zelfs bussen werden mensen aangevoerd. Grote potten op open vuur om eten te maken voor al deze mensen en kinderen die sjouwden met hout op hun hoofd om dit vuur te laten branden. Het familiegraf in de tuin werd geopend en uren lang werd er gegeten, gedronken en gebeden. Een dag van samenkomst en wij zaten thuis, de kinderen nieuwsgierig naar wat er allemaal gaande was en ik probeerde tussen het geven van medicatie, borstvoeding en alle drukte om het huis heen door een aantal gesprekken met cliënten te voeren. Wat een dag weer…
Over invasies gesproken, wat verlang ik naar onze spinnen, kevertjes en enkele Hollandse muggen. We hebben inmiddels een halve termietenheuvel in de slaapkamer gehad, het barst van de muggen, de ratten rennen door het huis en de kakkerlakken zijn ons inmiddels ook niet onbekend. Maar… we zullen doorgaan… van wie was dat liedje ook al weer?

 

Een huis vol emmers, keukenrol, bergen vuile was, schoonmaakmiddel en medicijnen. We zijn ziek. Niet een beetje ziek maar echt heel erg ziek. Een waarschuwing vooraf: dit is geen smakelijk verhaal. Lise was begonnen in de nacht van 30 op 31 december. Overgeven, overgeven en diarree. Al snel begon ik ook. Joppe is in het dorp bij de dokter geweest om medicijnen te halen voor Lise maar die knapte gelukkig de volgende dag weer op. Wilson op de hoogte gebracht want 1 januari was ons welkomstfeestje gepland. Dat was vreselijk nieuws want er was natuurlijk echt op gerekend, eten in huis gehaald, decoratie en familie en vrienden waren opgetrommeld. Aan alles voelden we dat we het niet konden maken om niet te komen. Bij Elze had ik inmiddels ook mijn twijfels maar ze was nog niet ziek, Lise was weer lekker aan het eten en drinken en ik moest me er maar even over heen zetten. Dat laatste was een opgave maar we hebben het gered. Onderweg een cadeau gekocht, begin een beetje te begrijpen waar je mee aan moet komen zetten dus een theepot gekocht met bijpassende kopjes en in laten pakken. Toen naar Wilson toe die echt wel op een mooi plekje woont, klein huisje, geen toilet (nergens) wat echt super fijn is als je aan de diarree bent maar ook dat had ik ingeschat dus Lise heeft eigenlijk iedere dag maar weer een luierbroekje aan voor het geval dat.
Geiten, varkens, bananenbomen, jackfruit bomen, cassave planten, tomaten planten, twee visvijvers met tilapia en een andere voor ons onbekende vis, en koffiebonen. Van dit laatste wil hij tijdens zijn pensioen gaan leven. Hij zou graag niet afhankelijk willen zijn van zijn kinderen. Dat laatste is namelijk hier gewoon. Er wordt Joppe ook veel gevraagd hoeveel zijn zonen hem betalen. Onbegrijpelijk voor ze dat dit niet het geval is, net als het feit dat wij alleen maar voor de liefde samen zijn. Er wordt smakelijk om gelachen. Dan stort ik in, nog voordat er gegeten wordt en ook Elze begint in te kakken. Lise wil inmiddels ook naar huis dus jullie zien het plaatje wel voor je denk ik. Met Wilson gesproken en direct kreeg Joppe een bord in zijn handen gedrukt, het eten werd opgeschept, een fantastische maaltijd maar oei wat waren die beleefdheidshapjes heftig om te nemen, daarna konden we het cadeau geven (lees fotomoment), werd er gebeden en werden er daarna ik weet niet hoeveel foto’s geschoten van en samen met ons. En toen konden we eindelijk op weg naar huis. Als we niet zo ziek waren geweest was het echt een leuk feestje geweest, ze hadden zich ontzettend voor ons uitgesloofd. Onderweg naar huis begon Elze over te geven. En dat is doorgegaan tot nu. Dokters zijn langs geweest, er is bloed geprikt en ik lig nu met haar in bed met een grote bak om in te spugen en een bed vol keukenrol en doeken om haar te kunnen laten slapen in plaats van steeds het bed te verschonen. Hopen jullie met ons mee dat ze gauw beter wordt? Lise rent af en toe naar de wc omdat ze nog buikpijn en diarree heeft, de topper. Net als ik, als Elze heel even slaapt dan sluip ik weg. En Joppe werd vannacht verschrikkelijk ziek, die heeft alles in zijn lijf eruit gegooid. Ziek dus, heel erg ziek.

Toch nog een laatste berichtje dit jaar. Vandaag waren we uitgenodigd voor een feestje van een familielid van Wilson. Weer moesten we naar Kampala. Naar Kampala rijden is bij ons niet favoriet, want het is druk, heel erg druk. Nu hebben wij ook in de randstad gewoond en daar kun je ook goed vast staan, maar deze chaos van brommers, taxibusjes, vrachtwagens en andere voertuigen die van alle kanten komen maken onze ritjes naar de hoofdstad erg vermoeiend. Wilson reed met ons mee want hij heeft geen geld om de rit zelf te maken. Op advies van Wilson hadden we een pannenset gekocht als cadeau voor zijn jarige schoonzus. Wilson was er nog niet eerder geweest en wist niet hoe we er moesten komen. Even bellen en daar arriveerde een brommertje met twee jongens die voor ons uit gingen rijden. Terwijl we stonden te wachten hadden we wat jackfruit gekocht langs de weg en dat was heerlijk.
Eenmaal daar werden we opgehaald en welkom geheten. Gedekte tafels, boeketten van kunstbloemen, een cameraman, een fotograaf, veel mensen en muziek….hele harde muziek. Dit laatste resulteerde in één kind dat pijnlijk keek en twee handen op haar oren had en een ander kind wat aan het huilen was. Dit ging ‘m niet worden. Met Wilson afgesproken dat wij naar Entebbe zouden gaan en hem later op zouden halen maar toen we weg wilden rijden lag de onderkant van de auto half op de grond. Hmmm…er werd een elektricien gebeld en anderhalf/2 uur later was de auto gemaakt. Ondertussen werd er eten aangevoerd en waren de kinderen aan het spelen. Weg van de muziek maar in de buurt van het feest. We mochten niet weggaan zonder dat er een foto werd gemaakt van ons met de jarige. Deze laatste, the celebrity, werd op dat moment aangekleed en in de make-up gezet. In de tussentijd zijn onze maten opgenomen want Wilson vindt het wel tijd voor traditionele kleding. En toen de celebrity eindelijk zover was, kwam deze omringt door familie dansend en zingend naar buiten, over de rode loper, door het gangpad naar voren. Er werd gezongen en gedanst en toen konden we op de foto. Een fotograaf, een cameraman en een drone voor ons gezicht. Na 100 foto’s mochten we het cadeau geven, wat ook vastgelegd moest worden dus na zo’n 200 foto’s hebben we het feest verlaten. Een lange dag maar een ervaring rijker.

Onze buurjongen Jalal wil graag studeren in Nederland. Sinds hij op school bij geschiedenis geleerd heeft over Nederland is dit zijn droom. “Hoe vraag ik een studiebeurs aan?”, vroeg hij ons. Dat willen we graag voor hem uitzoeken. Hij wil graag accountancy gaan doen. Mocht iemand van onze lezers hier ervaring mee hebben of het willen uitzoeken dan horen we het graag!
Op dit moment zitten wij in een wildpark, geen luxe park maar wel een plek waar de mensen uit de gemeenschap waar wij nu wonen niet kunnen komen. Dankbaarheid voert bij ons de boventoon. Dat geldt trouwens ook voor iedere keer dat we de auto weer uitstappen, want dat niemand zich hier zorgen maakt over Corona begrijpen wij wel. De curfew die geldt vanaf 19.00 uur wordt ook niet gehandhaafd, het is om 19.00 uur drukker op straat dan overdag. Wij blij, want wij waren namelijk ook in overtreding.
Nu, vanuit de natuur van Oeganda, hele fijne dagen gewenst en alvast een goed uiteinde. Tot gauw!

 

Inmiddels hebben we een nieuwe koelkast die nu koud begint te worden want we hebben eindelijk weer stroom. Voor hoe lang, dat is de vraag maar ik heb vandaag wel mijn cliënten kunnen bellen en Joppe heeft ook kunnen werken. We zijn naar de plaatselijke markt geweest waar iedereen ons nu kent.
Muzungu, dat zijn wij, witte mensen. Iedereen is reuze nieuwsgierig en trots dat ze bij een Muzungu in de buurt zijn. Niet opdringerig en dat vinden wij Nederlanders fijn want hier bij ons ‘huis’ gaat het iets anders… Iedereen loopt binnen of klopt (hard) aan, ongeacht het tijdstip, wil voor ons de tv aanzetten, koken, lokale gerechten leren etc. En wij zijn hele rare mensen, die geen tv kijken (uitleggen dat we gericht kijken en niet de hele dag tv aan hebben voor de kinderen was te ingewikkeld om uit te leggen), heel laat lunchen (lees: dineren) en rust willen voor de kinderen. Ook zijn we naar de school geweest waar we in januari gaan starten met lesgeven en trainen. Na 2 jaar gesloten te zijn geweest vanwege COVID mogen ze in januari eindelijk weer open. We kennen de uitdagingen in Nederland en die hebben ze zeker ook hier. Gisteren was er een training voor de leraren over getraumatiseerde kinderen in verband met de epidemie en de sluiting van de school. Helaas hadden we gisteren geen tijd om aan te sluiten maar mooi dat ze aan dit onderwerp aandacht besteden. Wilson heeft ons met trots rond geleid op het terrein van de school. De klassen zelf zien er prachtig uit ook al moet alles nog schoongemaakt worden. De meiden zien het wel zitten. Lise moet alleen nog even leren plassen op een gat in de grond, maar voor alles is een tijd ;-).

18 december arriveerden wij laat op het vliegveld in Entebbe, Uganda. We moesten nog testen en daarna werden we opgehaald door een taxi die ons naar de B&B in Entebbe bracht. Gelukkig vlakbij want het was een lange dag. De volgende morgen, na een negatieve testuitslag, ontmoetten wij Headteacher Wilson, onze huurauto werd gebracht en daarna gingen we onderweg naar Kampala. Prioriteit 1: autostoelen voor Lise en Elze. Bijzonder, gezien de blikken die we daarbij kregen, en niemand had een idee wat we bedoelden maar uiteindelijk is het gelukt. Moeiteloos en met engelengeduld nam Wilson ons mee van winkel naar winkel totdat we geslaagd waren, onderweg naar ons huis voor de aankomende drie maanden stopten we verscheidene keren voor wat zaken die we volgens hem nodig hadden: pannen (3 ronde bakken), een emmer met deksel, een grote plastic bak, 1 groot mes, 4 vorken, 4 borden, 5 mokken, 3 glazen en rauwe vis….die had ik tussen mijn voeten in de auto. Onderweg bedacht ik wat ik daarmee moest gaan doen want het was geen visfilet zoals wij dat gewend zijn. Ik wilde nog wat groente en fruit dus daarvoor nog gestopt langs de kant van de weg, mango’s, avocado’s, zoete aardappel, tomaten, rode uien, passievrucht, bananen, watermeloen, we kunnen even vooruit. Eindelijk gearriveerd kwamen we thuis in een donker huis, geen electra, 1 kraan (alleen koud water) en een koelkast die kapot is, maar hele vriendelijke mensen. Ik werd geholpen met de vis en op een stoofje buiten met kolen erin kun je dus prima koken! En daar waren die ronde bakken dus perfect voor. Joppe zag het allemaal wat somber in maar na een nachtje slapen ben ik gaan opruimen en zijn we plannen gaan maken. Ik heb wat kerstversiering aangebracht, lang leve de kneedgum, en uiteindelijk hadden we ook weer electra waardoor we even de telefoons konden opladen. Even want later was het weer mis…inmiddels hebben we wat led-lampjes hangen, een plekje gevonden waar ze lekkere aardappeltjes en kip bakken en hebben de meiden vandaag lekker gespeeld. Morgen verder…koelkast, wat planken….ik ga een lijstje maken. Tot de volgende update!

De koffers zijn voor een groot deel gepakt en de vaccinaties voor het hele gezin gehad. Malaria-pillen voor 3 maanden ingeslagen en nu maar hopen dat we met de PCR testen voor vertrek, na aankomst en na 3 dagen quarantaine aan de slag kunnen aldaar.
Vertrek op 19 december 2021 om 10.00 uur vanaf Schiphol 

Inmiddels hebben wij 32 donaties mogen ontvangen en is de laatste stand € 2.055,00
Dit naast de € 10.000 die Conflictbemiddeling Nederland te beschikkeng heeft gesteld.

We hopen de € 5.000,00 te halen om voor de school in Kayenje een printer, comnputer en materialen aan te schaffen.

Donaties zijn nog steeds welkom.

DONEER -->>

AMBI

Stichting The Key of Education

Wij vinden dat alle kinderen waar ook ter wereld recht hebben op goed onderwijs. Stichting ‘The Key of Education’ wil dat alle voorwaarden aanwezig zijn om kinderen onderwijs te laten volgen. Vaak zijn scholen in een zeer armoedige staat van onderhoud, kinderen zitten met 5 aan een schoolbank en zijn er geen boeken en ander onderwijsleermateriaal.

Wij helpen scholen financieel in de aanschaf van gedegen meubels en onderwijsleermiddelen zodat alle randvoorwaarden aanwezig zijn om goed onderwijs te kunnen volgen. 

Onderwijs staat aan de basis van een samenleving en geletterdheid is een voorwaarde om meer kansen te krijgen in een samenleving.

Daarom geloven wij als stichting in de kracht van fysieke kennisoverdracht in de module van ‘train the teacher’ waarbij observeren, co-teaching en evalueren en daadwerkelijk samen als leerkrachten voor de klas ‘oefenen’, heel effectief is.

Dit kan volgen ons op een manier waarbij geïnvesteerd moet worden in kennisoverdracht van leerkracht op leerkracht, waarbij heel praktisch in didactische vaardigheden geoefend wordt en een goede methode onmisbaar is.

Doordat de vrijwilliger/leerkracht de lokale leerkracht één maand lang begeleidt/ instrueert in de vorm van co-teaching met de methode ‘The Key of Education’, kan de volgende vrijwilliger/leerkracht doorgaan waar de vorige gebleven is.

Zo krijgen we continuïteit en een werkelijke kwaliteitsverbetering op een school en zijn wij bezig met duurzaam vrijwilligerswerk.

Hierin onderscheiden wij ons van andere organisaties.

Wij geloven dat de kracht van verandering zit in het begeleiden en trainen van de lokale leerkracht en dat we hierdoor de meest duurzame verbetering van onderwijs kunnen krijgen.

MfN-basisopleiding-groen-e1528635654296
SKJ
ADR-Register-Accredited-agency-150x150-e1528636888769
Print
crkbo-logo-e1528636463178
The Key of Education

Conflictbemiddeling Nederland, onderdeel van v.o.f. Menke & Van der Poel Mediation
KvK: 59946059 | BTW: NL853705537B01

Algemene Voorwaarden | Privacy Statement | Sitemap | © 2022

Conflictbemiddeling Nederland scoort een 4,6 / 5 op basis van 93 beoordelingen.